قضاوت کردن

[Atlas]

[bgcolor=#fff0f5]قضاوت[/bgcolor]


[bgcolor=#FFF0F5]ژنرال و ستوان جوان زیردستش سوار قطار شدند. تنها صندلیهای خالی در کوپه روبروی خانمی جوان و زیبا و مادر بزرگش بود. ژنرال و ستوان روبروی ان خانمها نشستند. قطار راه افتاد و وارد تونلی شد. حدود ده ثانیه تاریکی محض بود. در ان لحظات سکوت کسانی که در کوپه بودند 2 چیز شنیدند..صدای بوسه و سیلی! هر یک از افرادی که در کوپه بودند از اتفاقی که افتاده بود تعبیر خودش را داشت خانم جوان در دل گفت از اینکه ستوان مرا بوسید خوشحال شدم اما از اینکه مادر بزرگم او را کتک زد خیلی خجالت کشیدم. مادر بزرگ به خود گفت از اینکه ان جوانک نوه ام را بوسید کفرم در امد اما افتخار میکنم که نوه ام جرات تلافی کردن را داشت. ژنرال انجا نشسته بود و فکر کرد ستوان جسارت زیادی نشان داد که ان دختر را بوسید اما چرا اشتباهی من سیلی خوردم؟ ستوان تنها کسی بود که میدانست واقعا چه اتفاقی افتاده است. در ان لحظات تاریکی او فرصت را غنیمت شمرده که دختر زیبا را ببوسد و به ژنرال سیلی بزند![/bgcolor]
[bgcolor=#FFF0F5]زندگی کوپه قطاری است و ما انسانها مسافران ان. هر کدام از ما انچه را می بینیم و می شنویم بر اساس پیش فرضها و حدسیات و اعتقادات خود ارزیابی و معنی میکنیم. غافل از اینکه ممکن است برداشت ما از واقعیت منطبق بر ان نباشد! ما میگوییم حقیقت را دوست داریم اما اغلب [b]چیزهایی را که دوست داریم حقیقت می نامیم[/bgcolor]