قدم یک از ما می خواهد که به دو چیز اعتراف کنیم

[mehdiast]

[color=#000000][b] کارکرد قدم اصول روحانی را به ما یاد می دهد. قدم ها به ما می آموزند که چگونه می توانیم بهتر زندگی کنیم. اما در قدم یک که ابتدا و شروع برنامه 12 قدمی است، ما با واقعیتی بنام بیماری اعتیاد آشنا می شویم. ما متوجه می شویم که یک بیمار اعتیادی هستیم که باید تا آخر عمرمان از خودمان مراقبت کنیم. ما متوجه می شویم که قدم یک یعنی:
در مقابل بیماری اعتیاد و مواد مخدر عاجز هستیم.
می پذیریم که برای ما مصرف منترلی و موفقیت آمیز وجود ندارد.
می پذیریم که ما با اولین بار مصرف مشکل داریم و اصلاً مال مصرف نیستیم.
تمام آشفتگی های زندگی ما مربوط به مواد مخدر بوده است.
زندگی ما در اثر مصرف مواد، غیر قابل اداره شده بود.
بدن ما نسبت به مواد حساسیت و آلرژی دارد.
با اولین مصرف ویار مصرف در ما شکل می گیرد و میل به مصرف راه می افتد.
بیماری ما پیش رونده، لاعلاج و کشنده است.
بیماری اعتیاد از سه جنبه روحی، جسمی، روحانی تشکیل شده است. روحی: وسوسه و اشتغال فکری مصرف. جسمی: اجبار به مصرف. روحانی: خودمحوری، تایید طلبی، افراط و تفریط و لذت جویی تشکیل شده است.
باید از دوست مصرف، مکان مصرف و جنس مصرف دوری کنم. (چراغ قرمز)
صداقت، روشن بینی و تمایل شرط اول پاکی و بهبودی است.
اصول روحانی فروتنی و پذیرش را رعایت کنم.
برای خود بهانه یا دست آویز نگه نداریم.
فهمیدم که من به تنهایی نمی توانم و نیاز به کمک دارم.
با آدم های عادی فرق دارم. ( افراط و تفریط در کارها )
فهمیدم که عوارض بیماری اعتیاد، رفتارهای ضد اجتماعی است.
فهمیدم که ساختار بیماری اعتیاد را وسوسه و اجبار به مصرف تشکیل داده است.
ما یک بیمار هستیم، نه مجرم.