اولین چراغهای زندگی ( پدرانه ها و مادرانه ها )

[bgcolor=#FFF0F5]که تواوج تنهایی باچشاش بهت بگه:"باهاتم تاآخرش"[/bgcolor]

[bgcolor=#FFF0F5]بی منت ترین آغوش دنیا ، آغوش پدر و مادره ،[/bgcolor]

[bgcolor=#FFF0F5]تا آخر عمر نگران بچه ها شونن ، [/bgcolor]

[bgcolor=#FFF0F5]تا همیشه و همه جا اگر مشکلی براي بچه اشون ( بچه که چه عرض کنم ، شايد آقايي باشد براي خودش يا خانمي ) پیش بیاد اونا هستند که با حضور گرم و مهربونشون حضور غمها رو کمرنگ می کنند ، بی توقعانی که فقط توقع احترام و محبت دارند ، اما گاهی من فرزند چه بیرحم می شوم ، چه فراموشکار می شوم ، انگار نه انگار که وظیفه ای هم من دارم.انگار نه انگار که خودم هم فرزندي دارم که رفتارهای من را می بیند و بازتاب رفتارهایم را در آینده به خودم تحویل می دهد....
خدایا کمکم کن که رفتارهایم هوشیارانه باشد نه از روی احساسات پوچ .[/bgcolor]

مادر مثل مدادیست که هر روز تراشیده شدن و کوچک شدنشو میبینیم و حس میکنیم تا وقتی که تموم بشه و پدر مثل خودکاریست که هرچقدر هم که باهاش بنویسیم تغییری در ظاهرش احساس نمیشه چون از درون خالی میشه ، فقط یه روز باخبر میشیم که دیگه نمینویسه …

داشتم با پدرم جدول حل میکردم که گفتم : نوشته دوست ، عشق ، محبت و چهار حرفیه … اتفاقا دو حرف اولشم دراومده یعنی ب و الف ! یه دفعه پدرم گفت فهمیدم عزیزم میشه بابا ؛ با اینکه میدونستم بابا میشه ولی بهش گفتم نه اشتباهه !!! گفت : ببین اگه بنویسی بابا عمودیشم درمیاد … تو چشام اشک جمع شده بود که گفتم میدونم میشه بابا ولی اینجا نوشته چهار حرفی ولی تو که حرف نداری !

[bgcolor=#FFF0F5]مادرم[/bgcolor][align=center][bgcolor=#FFF0F5]من هرگز بهشت را زیر پایت ندیدم ، زیر پای تو آرزوهایی بود که از آن گذشتی به خاطر من …[/bgcolor]

[bgcolor=#FFF0F5]هیچ قهرمان ماراتنی به اندازه پدرم به دنبال نان ندویده است …[/bgcolor]